LEVEN ALS BOUWWERK

​Als mens bouw je bewust en onderbewust aan jezelf.
Enerzijds is er geloof en vertrouwen in de maakbaarheid, anderzijds gebeuren er dingen waar je minder of geen grip op hebt en die je als persoon toch mede vormen: genetische factoren, thuis- en opvoedingssituatie, genoten onderwijs, werkcontext, politiek-economische invloeden, verlies- en rouwervaringen... Dat alles raakt verweven met en verstrengeld in je eigen levensverhaal ('narratief').

Sommige draden in dat levensverhaal zijn duidelijk zichtbaar en herkenbaar maar andere minder of niet. Je zit, bij wijze van spreken, dan wel zelf aan het spinnewiel maar waar je mee werkt en wat je verwerkt, heb je niet altijd zelf gecreëerd of geïnitieerd. Daar heb je mee te dealen.
Je kunt ook nog eens met alle draden flink in de knoop raken. Dat maakt ons leven tot een weerbarstig gegeven. De ene mens ziet daar een uitdaging in en bulkt van de energie - een ander ervaart veel negatieve spanning en voelt zich lusteloos. De vraag is: welke aanknopingspunten zitten er in jouw levensverhaal om te werken aan een (meer) vreugdevol bestaan?

Niet alles wat je wilt, is realiseerbaar. Maar... wordt daarmee je leven minder waard? Wat is nodig om toch tevreden te zijn met wat je hebt en kunt?
Er is lef nodig om grote hoogten te bereiken maar eveneens om de diepten van je bestaan te weerstaan. ​Veerkracht is dan het vermogen je te herstellen na moeilijke situaties, tegenslagen, stress en onverwachte veranderingen. ​​​​
​
Ieder mens heeft zo zijn of haar eigen vragen, puzzels, dilemma's en problemen. Maar ondanks dat 'eigen' kunnen we dankzij een gedeeld mens-zijn met elkaar in gesprek gaan: we delen als mensen immers de eigenschappen en vaardigheden die ons van nature zijn toebedeeld. We maken deel uit van dezelfde biologische soort, zijn op enig moment geboren en verlaten het leven ook weer - in de wetenschap dat er na ons mensen zijn die met dezelfde of soortgelijke vragen te maken krijgen.  
​Begrip, empathie, sympathie en compassie zijn daarom mogelijk, zelfs gewenst.
​
​Niets menselijks zou ons vreemd hoeven te zijn, ook al kunnen we van mening verschillen over wat goed is om te doen.
​Immers, we delen dan wel met elkaar de dans van het leven, maar hoe we dansen, met wie, in welke stijl, met welk ritme - dat bepaal je uiteindelijk zelf. Toch?